MUHTEL, -İli sıf. (ar. ihtilalden muhtell). Esk. 1. Bozulmuş, bozuk. 2. Düzeni, işleyişi bozulmuş, aksamış, çalışamaz olmuş: Uzv-ı ...
MUHTEL, -İli sıf. (ar. ihtilalden muhtell). Esk.
1. Bozulmuş, bozuk.
2. Düzeni, işleyişi bozulmuş, aksamış, çalışamaz olmuş: Uzv-ı muhtel (felç nedeniyle işleyişi bozulmuş organ).
3. Karışmış, karışık.
4. Muhlel olmak, bozulmak, aksamak: “Eyvah!... şuurum oldu muhtel" (A. H. Tarhan).
5. Muhtel-ün-sıhha, sağlığı bozulmuş. || Muhtel-üş-şuur, bilincini yitirmiş, deli.
1. Bozulmuş, bozuk.
2. Düzeni, işleyişi bozulmuş, aksamış, çalışamaz olmuş: Uzv-ı muhtel (felç nedeniyle işleyişi bozulmuş organ).
3. Karışmış, karışık.
4. Muhlel olmak, bozulmak, aksamak: “Eyvah!... şuurum oldu muhtel" (A. H. Tarhan).
5. Muhtel-ün-sıhha, sağlığı bozulmuş. || Muhtel-üş-şuur, bilincini yitirmiş, deli.
Kaynak: Büyük Larousse
YORUMLAR