TEVAHHUŞ a. (ar. vahşetten tevahhuş) Esk. 1. Korkma, ürkeklik içinde bulunma 2. Yalnız kalmaktan korkma. 3. Tevahhuş etmek, korkmak...
TEVAHHUŞ a. (ar. vahşetten tevahhuş) Esk.
1. Korkma, ürkeklik içinde bulunma
2. Yalnız kalmaktan korkma.
3. Tevahhuş etmek, korkmak, ürkmek: "Kölemen askerine itibar etmediğinden anlar dahi bundan tevahhuş ederek anı kati ile..." (Cevdet Paşa, XIX. yy.).
1. Korkma, ürkeklik içinde bulunma
2. Yalnız kalmaktan korkma.
3. Tevahhuş etmek, korkmak, ürkmek: "Kölemen askerine itibar etmediğinden anlar dahi bundan tevahhuş ederek anı kati ile..." (Cevdet Paşa, XIX. yy.).
Kaynak: Büyük Larousse
YORUMLAR