NAKİBE a. (ar. nakibe). Esk. 1. Can. 2. Akıl, zekâ. Kaynak: Büyük Larousse
NAKİBE a. (ar. nakibe). Esk.
1. Can.
2. Akıl, zekâ.
1. Can.
2. Akıl, zekâ.
Kaynak: Büyük Larousse
NAKİBE a. (ar. nakibe). Esk. 1. Can. 2. Akıl, zekâ. Kaynak: Büyük Larousse
YORUMLAR