TENEBBüT , -tü a (ar nebat'tan teneb- büt). Esk 1. Yerden bitme filizlenme 2. Tenebbüt etmek, eylemek, bitmek, yetişmek. Kaynak...
TENEBBüT, -tü a (ar nebat'tan teneb- büt). Esk
1. Yerden bitme filizlenme
2. Tenebbüt etmek, eylemek, bitmek, yetişmek.
1. Yerden bitme filizlenme
2. Tenebbüt etmek, eylemek, bitmek, yetişmek.
Kaynak: Büyük Larousse
YORUMLAR